Mirande Bakker, 41 jaar wonende te Olst heeft afgelopen zaterdag de Mis(s) Verkiezing 2017 gewonnen. Dit is de Miss verkiezing voor mensen met een beperking of handicap. Wij hebben Mirande gesproken in haar eigen kapsalon Art Of Hair in Olst.

Waarom heb je meegedaan aan deze Mis(s) Verkiezingen:
Ik heb sinds 3 jaar door een medische misser een partiële dwarslaesie en ben hierdoor linkszijdig verlamd. Vanaf dag 1 heb ik moeten vechten tegen instanties. Vanaf 2015 zijn alle voorzieningen en regelgevingen in handen van de gemeentes. Je komt dan te vallen onder de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning). Ik heb gemerkt dat er in die weg heel veel strubbelingen zijn, dat gemeenten niet goed weten wat ze moeten doen.  Het is in de schoot geworpen en dat is erg snel gegaan waardoor de gemeentes met de handen in het haar zitten. Ze zijn dan vanwege bezuinigingen snel geneigd naar het niet verstrekken van voorzieningen. Als gehandicapte maak je veel onvoorziene kosten. Daar heb ik al 3 jaar tegen lopen te vechten. Ik ben zelfs verder gegaan dan de gemeentes. Ik heb zelfs brieven gestuurd naar de overheid. Ik heb mij tot de rijksoverheid gericht. En daarin kreeg ik steeds als antwoord dat de gemeentes vrij zijn in wat ze wel of niet doen. De gemeentes moeten als enige een basis rolstoel verschaffen in bruikleen. Voor de rest is elke gemeente vrij in wat ze wel of niet verstrekken. Dar stuit mij heel erg tegen de borst. Ik vind dat iedereen met een beperking of handicap, en dat zijn er 1,8 miljoen, recht heeft op de noodzakelijke basisvoorziening. Dan praat ik over douchen, toiletbezoeken, slapen en eventueel een traplift. Ik vind dat elke gemeente in Nederland deze voorzieningen moeten verschaffen. En ook snel. Ik heb zelf erg lang moeten wachten op een rolstoel. 11 maanden heb ik vervolgens in een verkeerde rolstoel gezeten, die niet geschikt was voor mijn beperking. Ik heb 9 maanden niet kunnen douchen. Daarom moet er sneller een noodvoorziening getroffen worden. Je zal misschien denken wat heeft een Miss verkiezing te maken met dit soort politieke dingen. Eigenlijk heel veel. Ik kreeg een link van iemand toegestuurd die tegen mij zei dat dit wel iets voor mij was. Ik was hier eerst sceptisch over. Wie zit er te wachten op een 41-jarige Miss? Maar deze Miss verkiezing heeft een hele andere lading dan de gewone Miss verkiezing. Doordat je daar je missie kan verkondigen heb ik me ingeschreven en dacht ik, ik zie wel of ik door die voorrondes kom en of ze me te oud vinden. Ik kwam steeds verder en nu zit ik hier als Mis(s). Het belangrijkste vind ik dat de mensen mijn missie hebben gehoord

Hoe gingen de voorbereidingen en voorrondes van deze verkiezingen:
Op zicht viel het qua voorrondes mee. Je hebt natuurlijk te maken met mensen die allerlei verschillende beperkinigen hebben en hebben ze dat allemaal compact in 1 dag verpakt. Er was een voorselectie naar aanleiding van de inschrijvingen. Bij de inschrijving moest je heel veel benoemen. Er zijn 150 dames uitgenodigd voor de selectiedag op 5 maart bij de Endemol studios in Amsterdam. Daar zijn ze in de loop van de dag fotoshoots gaan houden, je moest pitchen en had gesprekken met de redactie, Lucille Werner en de Lucille Werner Foundation. De Lucille Werner Foundation wil de beeldvorming over mensen met een handicap veranderen. Het hebben van een handicap heeft tot op de dag van vandaag te vaak een negatief imago en daar moet verandering in komen!Gedurende die dag had ik al 5 interviews gehad. Aan het einde van die dag zouden er 36 overblijven. Daar zat ik dus bij en moesten we mog meer gesprekken voeren en interviews geven. We kregen een brief mee dat we over 5 weken te horen wie er bij de laatste 8 finalisten zitten. 4 weken later werd ik overvallen in de kapsalon. Met camera’s kwamen ze binnen en kreeg ik een gouden enveloppe overhandigd waarop stond: “Gefeliciteerd Mirande, je bent één van de acht finalisten”. Het was een complete verassing en deze overval in de kapsalon is ook in de liveshow verwerkt. Daarna hebben we nog een aantal bijeenkomsten gehad, waaronder een persbijeenkomst, fotoshoots en kleding doorpassen. Gewoon heel veel voorbereiding voor de show. Tot 2 dagen voor de Mis(s) verkiezing toen hebben we de repetities gehad en de kledingwissels geoefend. Daar gaat natuurlijk ook veel tijd in zitten. Elke deelnemer heeft 2 kleedsters bij zich want die show moet door. Gelukkig kan ik me snel omkleden. Dat waren wel vermoeiende dagen. Zaterdag moesten we er al vroeg zijn en doorlopend kregen we de liveshow. Ik was zaterdag nacht pas om 05.00 uur thuis. Dat waren echt vermoeiende dagen.

Kun je iets vertellen over de grote finale:
Wij wisten al even dat de Minister President aanwezig zou zijn. Normaal laat hij zich niet op tv voor dit soort dingen zien. Het was wel een hele eer dat hij er was. En voor mijn missie moest ik eigenlijk ook hem hebben. Ik moet bij het hoogste adres zijn, de beslissingen worden natuurlijk in Den Haag genomen dus dat hij er was, was voor mij natuurlijk helemaal geweldig, oomdat mijn missie heel erg daarop aansloot. Het was een hele mooie show. Vanuit de productie hebben ze er alles aan gedaan om het zo mooi mogelijk over te brengen. We hadden 4 runs, oftewel rondes en elke ronde had zijn thema. We begonnen met de Lingerie ronde, dus dat wel even slikken. Je komt namelijk op je meest kwetsbare in beeld. Het is wel live en er kan dus niet in geknipt worden. Dus er waren behoorlijk wat zenuwen. Je weet dat er veel mensen kijken en in de zaal zaten 700 mensen in de zaal. Elke Mis(s) mocht 20 mensen meenemen. Dus ik had een Bus vanuit Olst naar Amsterdam laten gaan. Ze hadden spandoeken, t-shirtjes en pompoenen mee dus dat was wel heel leuk.

Had je verwacht dat je zou winnen:
Nee totaal niet. Ik had elke keer iemand anders in gedachten. Zij ging er in de tweede ronde uit. Je moet je snel tussen de rondes door omkleden en je krijgt hierdoor niet mee wat er op het podium gebeurt. Bij de allerlaatste ronde dat wij klaarstonden achter het podium had ik pas in de gaten wie de laatste vier finalisten waren. En dan krijg je het zelf door dat je bij die laatste vier zit. Zelfs toen had ik een ander in gedachten die kon winnen. Ik heb geen moment gedacht ik kan het nog wel eens gaan worden. Natuurlijk hoop je dat wel. Ik denk dat het op beeld ook wel te zien was dat ik stiknerveus was. Ik kijk de hele tijd naar beneden, en was me aan het concentreren. Tot dat mijn naam uitgeroepen werd geen moment gedacht dat ik kon winnen.

Je naam wordt uitgeroepen en dan, staat je leven op de kop:
Ja helemaal! Je wordt geleefd. Op het moment dat je je naam hoort komen alle emoties eruit, ,dus helemaal hysterisch en op dat moment veranderd in één klap jouw leven. Ik merkte dat er ineens een hele zwerm van media om me heen stond. Iedereen wil een eerste reactie en foto. Dus ik werd door de productie in mijn rolstoel van hot naar her gesleept. Dat gaat ook in een roes en flits. Je geeft je commentaar aan de media. Ik kwam als laatste uit de studio en moest me nog even omkleden voor ik naar beneden naar de afterparty kon. De genodigden waren daar allemaal. Daar kom je binnen onder groot applaus. Je leeft in een droom op dat moment. Het is handjes schudden, kennis maken met mensen. Er komt ineens zoveel op je af. Mensen geven visitekaartjes aan je. Je weet niet goed wat er gebeurt. Ik kreeg daar al te horen dat de media al vol stond met de berichten en foto’s. Het is één groot gekkenhuis. Ik ging in de bus mee terug naar huis, dus het was één groot feest in de bus. We waren om 05.00 uur thuis en ben ik gelijk naar bed gegaan. Door de adrenaline kon ik niet slapen, dus was ik er om 09.00 uur alweer uit. Het eerste wat je doet is je telefoon pakken en echt, dat de telefoon niet gecrasht is, zoveel berichtjes en gesprekken gemist. Om 10.00 uur, terwijl ik nog in mijn pyjama zat stond de pers al voor de deur. Ik heb verder nog niets teruggezien van alle media. Zelfs de uitzending heb ik nog niet teruggezien. Je ziet wel dingen voorbij komen en in de mail komen artikelen voorbij waar ik even mijn akkoord op moet geven, maar dat lees ik dan vluchtig even door. Ik ga er wel van uit dat de pers schrijft wat ik zeg. Ik denk dat ik straks maar even een plakboek moet maken. Ik leef momenteel van moment tot moment.

Hoe combineer je op dit moment je eigen zaak en het Mis(s) zijn:
Op dit moment is het erg lastig, want er komen grote programma’s die ik echt even moet doen. De mensen die het allemaal niet hebben gezien moeten wel even weten wat mijn missie was en is, dus dat is wel even heel belangrijk. Ik moet hier nu echt even mee aan de slag. Ik had het geluk dat ik mij op dinsdag en woensdag al had uitgeroosterd (op maandag is de zaak altijd dicht), maar eigenlijk meer zodat ik even tot rust kon komen. Deze rust komt er absoluut niet van. Ik heb enkel de planning even om moeten gooien omdat ik wat klanten moet schuiven. Maar ik zorg wel dat ze op korte termijn bij mij terrecht kunnen. Ik probeer het nu zo goed mogelijk te plannen, want de zaak is natuurlijk wel mijn inkomstenbron. Maar daar gaan we een weg in vinden. Die route moet ik echt even gaan uitstippelen.

Wat gaat de toekomst brengen:
Op dit moment kan ik daar nog niet echt een antwoord op geven. In één keer ben je bekend. En hoe dat verder gaat is afwachten. Ik ga alles wat op mijn pad komt in overweging nemen. Ik hoop dat ik over een paar jaar kan zeggen: kijk door mij is er wel wat veranderd ten aanzichte van de politiek, de regelgeving en de voorzieningen. Dat gemeenten open staan voor veranderingen.

Wat is jouw belangrijkste boodschap voor mensen met een beperking:
Heb een lange adem, geef niet op en er moet wat veranderen en daar ga ik me voor in zetten. Op het moment dat je dinigen niet voor elkaar krijgt en laat maar, laat het er dan niet bij zitten. Blijf erop aandringen bij de gemeente, bij de WMO dat je echt bepaalde voorzieningen nodig hebt en laat je niet afschepen en zet door.

 

  

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here