Een vrouw had vier joar noa haar dood haar man toch nog een kear te grazen ‘enömm, zeiden ze in het nieuws. Kort vöar haar dood had ze de planten op de badkamer vervangen döar nepplanten, mar det had ze haar man niet verteld. Die had ze allenig mar verteld dat hij d’r wel an mos denken de planten in de badkamer twee kear in de wekke water te gee’m.

Vier joar later was dochterlief een kear op bezuuk en die zeg: “wrum geef ie die kunstbloemen op de badkamer eigenlijk altied water?” De man had tranen met tuiten ‘elachen det zien vrouw ‘m toch nog een kear te pakken had ‘enömm.

Toen ik det verhaal op de radio höaren vreug ik mie zo het ien en ander of:

– wat bent die journalisten in hemelsnaam an het doene, det ze zulk nieuws op de radio brengt. Het was Radio1, de publieke omroep…

– hoe zat det met de humor van die vrouw. Ze wus det ze sterven ging, halen een grap uut en nam die met in het graf. Lik mie gek op het moment det ie sterft. Ie zult nooit weten of de grap uutkump.

– En die dochter die d’r noa vier joar achter kump. Hoe goed is de relatie met haar vader? Kump ze mar iens in de vier joar? Of wat…

– Ik bedach ok det journalisten het verhaal wel iens mooier emaakt konn’ hemm’. Want det doet ze. Det die vrouw hillemoal gin grap had wullen uuthalen. Det die hillemoal niet teeng haar man iets oaver de planten op de douche ezeg hef.

Ik zat mie det ollemoal te bedenken bie mien moe thuus. Ik zeg: “sommige nepbloemen bent zo echt, ie ziet het verschil niet. Gelukkig kun ie an die bloemen in oe vensterbank wel ziene det ze nep bent.

“Ho ho”, zeg mien moe, “det bent gewoon echte bloemen höar, meneertje Denne!”

Denne van Knöldert

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here