‘Hij was al gehospitaliseerd toen hij door de draaideur van het ziekenhuis wandelde’ schrijft Tommy Wieringa in ‘De heilige Irma’. Had ik doar mar wat mear van. De nekhoare goat mie recht oavereind stoane as ik in de medische zörg terecht komme. Zie goat zo gauw boa’m oe stoane, zie wult zo gauw de baas spöllen. En doar kan ik slecht teeng. Heel slecht.

Ik mosse mien bloed oaver een moand nog mar ‘ns loaten onderzuken, had de dokter ezegd. Kort vöar ik noar de prikster ging, bedach ik det het ok wel slim zol weane as ik de B12-waarde wusse, det is een vitamine die bie vegetariërs soms wat achter kan blie’m.

Eam de dokter bellen: ‘ik goa zo noar de prikpoli, kan det bloedonderzuuk ea’m iets breder?’

‘Of ik det van die B12 eans op internet eleazen hadde of zo…’ vreug de assistent, woarmee ze zich gelieke al een paar meter boa’m mie ging stoane. Pruuf het verschil met ‘B12, interessante gedachte, waarom precies?’

Mar goed, zie mos earst de dokter vroang of het bloedonderzuuk verbreed kon wönn en de dokter zat in sprekuur. Dus det ging zo gauw niet lukken, terwijl wie beiden wussen det de dokter zol zeng ‘ja, goed idee, doe maar’. Mar ja, regeltjes hè, wantrouwen noar mekare, bange vöar fouten, en wie is d’r dan verantwoardelijk?

Ik weet wel det det systemen bent woar ie op de werkvloere slecht ömhen kunt, mar mien nekhoaren weet det niet.

Bie de prikpoli probearen ik het stiekem toch nog te regelen, mar doar zeiden ze an de balie ‘maar meneer dat kan zo maar niet, zo’n extra onderzoek’.

Ik zeg, ie prikt mien bloed toch al, dan hoef ie toch allenig mar noar ien ding extra te kieken?’ Noa, nou, nou meneer, zo werken we hier niet. En voor zo’n extra onderzoek, daar hebben we een heel ander buisje voor nodig’

Ik weet ok wel det ze doar an de balie allenig mar klanten kriegt die de regels probeart op te rekken, mar mien nekhoare weet det niet.

Bie de prikker zelf: ‘Nee hoor, hoeven we geen extra buisje bloed voor te prikken, kan gewoon ook binnen het onderzoek dat u toch al moet. Maar ik mag geen onderzoek verbreden. Waar zouden we dan blijven, hè?’

Een dag later bellen ik met de assisitent oaver de bloeduutslag. Ja, zie haa’n de uutslag. En zie haa’n ok toch nog mar eam noar de B12-waarde ekeken. Die was hillemoal goed.

En op de ien of andere maniere begrepen mien nekhoaren det perfect. Zie stunn’ iniens niet mear recht oavereind.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here