Met een paar honderd man leupen wie de trein uut. Mar det stagnearen. Een blinde uutstapper kon niet zo goed zien voetstappen bepalen. Niemand heulp hem, in plaatsen doarvan drungen ze wat op, achter hem.
Op het perron raken onze blinde medepassagier de weg kwiet. Hij was neej op perron Enschede en de geribbelde tegels die hem in combinatie met zien blindenstok de weg mossen wiezen heulpen niet goed met.
Dus ik d’r noar toe, of ik ‘m kon helpen.
Graag.
Saams leupen wie nöar de uutcheckcontrolepöarties. Mar het was spits, dus iederiene drung um as earsten te weane. Mien blinde vriend zöch vöarzichtig met zien stok de ribbeltegels, mar links en rechts trappen ze hem die stok weg. Iene stroekelen zelfs, want die kreeg de stok zo mar tussen de biene.
Ik zeg: “ie mut wat wilder öm oe hen sloane. Dan loat ze oe d’r wel tussen. Kom mar ‘ns hier met die stok van oe.” Nou, det zintuig wol e niet ofgee’m, Mar ik had het hard genog ezegd, um ons hen deut iederiene een stappie terugge. Ruum baan.
Vöarbie het uutchecken mossen wie noar de trappen, het station uut.
Hij zeg: “komt d’r straks trappen?”
Ik zeg: “Of ben ie hillemoal niet blind
Hij wear: “Det kan ik vulen an de ribbeltegels, die verspringt noe iedere kear per drie stuks.”
Wie bent veilig het station uut ekomm. En sindsdien probear ik de taal van ribbeltegels te learen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here