“Det gebruukt het woard kanker mar te pas en te onpas. Ik heb een oom en die vecht d’r an dree joar teeng, dan kun ie det woard toch niet zo mar in iedere zinne gebruken?”

Ik stoa op het perron in Zwolle en höar mie zo wat gesprekken van mede-wachters an.

“Toen den kjel nog een kear ‘kanker’ zei, heb ik ‘m bie de strotte egreep’m en ‘m teeng de kaste drukt.” Het was een klein ventie die het zei, dus ik was best verrast. D’r zat nogal wat agressie in.

“Hij wol nog earst wat teengspattel’n”, ging het jochie verder, “mar toen e döar had det e kansloos was, leut het zo ’t was. Ie vulen det e het opgaf. Hij verslapp’n zien spieren. Ik druk ‘m teeng die kaste an en zeg: ‘noe nog ien kear det woard en ie bunt an de böarte!”

Ik denke, nou volgens mie was die jongen die zo teeng de kaste an hing al flink an de böarte, mar goed.

Tussen Zwolle en Roalte bleef e stoere proat uut sloane. Oaver hoe völle of e wel niet kon drinken, hoe hij meisies versieren, det e ‘scheit’ had an huuswerk maken…

Ik Heino mos e d’r uut. Zeg e teng zien moat die nog bleef zitten” Ik hoppe niet det mien moe thuus is, anders mut ik gelieke de ofwas doene…”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here