“Kunt u ons de weg naar de parkeerplaats van de Albert Heijn vertellen?”
“A’j plat kunt?”
“U zegt?”
“O’j plat kunt.”
“Sorry, ik versta u niet, we vragen wel even aan een ander.”

Het was an het eind van Riobs and Blues op Earste Pinksterdag. Twee meansen uut het westen waren de weg noar de parkearplaatse van hun auto kwiet.

“Nee, is maar een grapje, de Albert Heijn is daaro, de kant van de kerk op en dan rechts.”
“Moet bij zo’n grote toren zijn, zo’n… hoe noem je dat.”
“Een silo, een silo nume wie die grote toaren. Wie bewaart doar de brokken vöar koeien en varkens. Öm ze groot te voeren vöar de slacht. Een bittie de basis vöar ribs.”

“Oh?”

“As het personeel doar oaveruren mut dreijen, en det is meestentieds an het eind van de winter, zingt ze vake de blues. Hard werken compensearen met muziek. Op het land stekke wie dan grote vuren an. Valt vake saams met Poasen.”

“O wat leuk, dat wisten we helemaal niet.”
“Doar kumt de naamgeving van dit feest ok eigenlijk vandan. Ribs and Blues. D’r bent ok diverse varianten van de Roalter Blues. De mooisten is de Booijink Blues, die is de eigenaar van die silo.”

“Goh Juul, en daar hebben wij de auto geparkeerd staan. Goed verhaal!”

“As ule noe mo’nn terugge komt, de twidde festivaldag begint altied met die Booijjnk Blues. Vief minuten vöar iene, kort vöar het echte begin.”

Hef iemand ze ‘ezene Twidde Pinksterdag?

Denne van Knöldert.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here