Stel
Ie bent de troonopvolger van een koninkrijk en ie wördt verliefd op een leuk dearntie en dan blik det heur va minister was in een dictatuur woar ze de gewoonte haa’n teengstanders boam zee uut een vliegtuug te gooi’n, liefst met de boek al open ‘ereten öm het de haaien makkelijk te maken.

Zol een sterk verhaal weane toch? Een film, woarin de bioscoopbezuker met enömm wördt in een liefdesaffaire woarin het land van de prins zich uut mut sprekken oaver het huwelijk, en dus oaver de anstoande koning-gemalin. Einde van de film is det het mag. Mar zie mag gin koningin enuumd w’önn as de prins koning wördt.

Traantie wegpinken bie het verloaten van de bioscoop en mo’n gewoon wear noar het werk, woar bie het koffiezetapparaat de discussie giet oaver of ie kinderen het gedrag van hun olders mag anrekkenen.

Stel
Ie bent kind van een vader die psychisch wat labiel was en in Syrië terechte kwaamp. Hij sleut zich an bie IS en het kalifaat. Zien oarlog is vöarbie, mar vöaral óe oarlog is achter de rugge. Ie zit in een vluchtelingenkamp en wult eigenlijk noar het land woar oe vader een paspoart van hef: Nederland.

Zol een sterk verhaal weane toch? Een documentaire mear, vöar het IDFA bevobbeld, want in de reguliere bioscoop kump doar gin volk op of. Het wördt een film met open eind.

Noa de film is d’r een debat. Mut die wichter terugge kunn’ noar hun vaderland? Mag ie kinderen het gedrag van hun olders anrekkenen.

Denne van Knöldert.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here