“Ie kunt hier ok wel plat proaten”, stund d’r bie de balie van een gemeentehuus ergens in Oaveriessel. Mooi, ik kan plat. Mar ik hoe’m hillemoal niet te proaten, ik had het 06-nummer van mien ofspraak dus ik had die al een app ‘estuurd.

Mar toen die app niet beantwoard werd (de twee vinkieswerden zelfs niet blauw) heb ik mie toch eam an de balie ‘emeld: “Ik heb al een app estuurd, mar…”  As ie hier op bezuuk komt, mut ie oe earst melden! Wrum dan? Dan wete wie tenminsten wie d’r binn’ is. En dan? Nou dan wete wie det.

Mar hoe kan ik weten det ik mie mut melden? Det is toch logisch? Kweet nie, bie een supermarkt meld ik mie ok nie.

De baliemevrouw keek mie boos an en bellen mien ofspraak. Die pakken döarumme haar tillefoon, zag mien berichie en appen terugge det ze d’r zo ankwam. Doarnoa nam ze de tillefoon van de baliemevrouw an.

U kunt daar wachten, ze komt er aan. Ja weet ik, zie appen mie, mar ik wache liever doar (woarbieik noar mien tasse en laptop een eind wiederop in de hal wees), doar zit ik al een kwartiertie. Nee, u moet hier wachten. (Van plat proaten was gin sprake mear). Gespannen keek ze toe, hoe ik noar mien eigen gewenste plekke leup. Bie het weggoane melden ik mie of. Ik denke, aans weet ze nog niet wie d’r in het gebouw is. Mar det was niet neudig.

Denne van Knöldert

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here